Niektórzy terapeuci zajmujący się terapią zajęciową pracują głównie z ludźmi upośledzonymi fizycznie: kalectwo może być skutkiem wypadku, choroby bądź też wynikać z wady wrodzonej. Terapeuci koncentrują się na uaktywnianiu sztywnych stawów, wzmacnianiu mięśni, poprawianiu koordynacji, wyrabianiu kondycji fizycznej i wzmacnianiu wiary w siebie. W tych aspektach potrzebna jest współpraca z fizjoterapeutą. Terapeuta, który po przeprowadzeniu badań zna dokładnie stan pacjenta, zaleca wykonywanie odpowiednich zajęć, jak heblowanie drewna w celu wzmocnienia słabych mięśni pleców, obsługiwanie tokarki o napędzie nożnym w celu ćwiczenia nóg czy pracę z ręczną pasą drukarską wzmacniającą i usprawniającą ramiona. Pacjentom, którzy mają trudności z codziennymi czynnościami także przydaje się terapia zajęciowa. W większości klinik, w których się ją prowadzi, znajduje się kuchnia, łazienka i sypialnia, w których pacjenci mogą wypróbować specjalnie zaprojektowane urządzenia i ćwiczyć metody wykonywania różnych czynności. Okres rekonwalescencji po poważnych wypadkach czy rozległych zabiegach operacyjnych to oczywiście czas, w którym pacjenci powinni opanować nowe umiejętności lub dostosować się do nowych możliwości.